[Fic RPS]TIME MACHINE InTro by Ewiil

posted on 10 Nov 2009 23:03 by scoteewil

กด F5 

 

InTro

...คนรักกันเขาทำกันเเบบนี้เหรอ!?...


ปล่อยให้นั่งคอยนั่งรอในขณะที่เค้าคนนั้นกำลังไปเที่ยวสนุกกับคนอีกคนนึง ปล่อยให้รอเก้อโดยไม่เคยคิดจะเหลียวเเล ไม่เคยคิดถึงความรู้สึกของเขา ไม่เคยคิดจะทะนุถนอมความรักให้ยั่งยืน ไม่เคยเเคร์ ไม่เคยดูเเลเอาใจใส่...นี้ใช่มั้ย?ที่เขารักว่าคนรักกัน


ความรักเป็นสิ่งที่เข้าใจยากเเต่ถ้าเราพยายามที่จะเข้าใจมันก็คงไม่ยากเกินไป หากเราเชื่อมั่นไว้ใจกับความรักของเรา..สิ่งที่สำคัญที่สุดของคนรักกันคือความเชื่อใจอย่างนั้นนะหรือ?..เชื่อใจเขาทั้งๆที่ตัวเราเองก็ยังไม่เเน่ใจเลยว่าเขาคนนั้นยังรักเราอยู่หรือเปล่า?หรือว่าเขาไม่เคยรักเราเลย


รู้มั้ย..คังอินในขณะที่นายยิ้ม มีความสุข ฉันคนนี้ก็อยากจะยิ้มอยากจะมีความสุขตามนายไปด้วย เเต่รู้อะไรมั้ย?ภายในใจของฉันมันเจ็บปวดเกินกว่าจะรับมันไหว หลายครั้งที่เราทะเลาะกันนายจะเป็นฝ่ายที่เดินหนีไปซะทุกครั้ง นายไม่เคยอธิบายให้ฉันเข้าใจเลยสักที...ฉันมันน่ารำคาญมากเลยใช่มั้ย? ฉันมันไม่น่ารัก? ไม่เหมาะสมที่จะเป็นคนรักของนายอย่างนั้นใช่มั้ย?


หลายครั้งหลายหนที่มีข่าวกับผู้ผญิงคนอื่นมากมายหลายตา ทั้งภาพเเละคลิปที่หลุดออกมา มันทำให้หัวใจของเขาเหมือนมีเข็มหลายร้อยเล่มทิ่มเเทงอยู่กลางใจ เข็มมันอาจจะดูเล็กไม่มีพิษภัยใดหากเเต่ความเเหลมคมของมันเเล้ว..มันสามารถฆ่าเขาทั้งเป็นได้


"คังอิน.."เรียกคนรักด้วยน้ำเสียงที่สั่น ครั้งที่เท่าไรเเล้วนะ..ที่พวกเค้าต้องมาทะเลาะกันเเบบนี้ คนนึงก็อารมณ์ร้อนส่วนอีกคนก็ไม่มีทีท่าว่าจะเข้าใจอะไรเลย


"พี่จะให้ผมอธิบายอะไรอีก! ข่าวมันก็คือข่าว"เสียงทุ้มพูดอย่างเบื่อหน่ายทุกครั้งที่มีข่าว เขาจะต้องมานั่งอธิบายให้คนรักฟัง ต้องมานั่งพูดเป็นเวลาหลายๆชั่วโมง"พี่อีทึกครับ..ผมเหนื่อยมากจากการทำงาน! พี่อย่าทำให้ผมเหนื่อยมากไปกว่านี้ได้หรือเปล่า!!"


..ไม่ใช่ว่าเขาไม่รู้ตัวว่าผิด..เขายอมรับว่าตัวเองเจ้าชู้เเต่ช่วยเชื่อใจกันหน่อยได้มั้ย?..ว่าคนที่เขารักก็คืออีทึกคนเดียว..


น้ำตาไหลนองมาจากดวงตาคู่สวย ร่างบางพยายามควบคุมสติเพื่อไม่ให้ตัวเองร้องไห้หนักไปมากกว่านี้..เเต่ดูเหมือนความพยายามของเขาจะไม่สำเร็จสักที ยิ่งห้ามเท่าไรน้ำตามันก็ยิ่งไหล "นายเหนื่อย! เเต่นายเคยคิดบ้างมั้ยว่าฉันก็เหนื่อย? ฉันก็เบื่อเป็นเหมือนกันที่จะต้องมานั่งทะเลาะกับนายเเทบทุกวันอย่างนี้"


ร่างหนาถอนหายใจก่อนจะเบนหน้าไปทางอื่น..เขาไม่อยากเห็นน้ำตานางฟ้า ไม่อยากเห็นคนรักร้องไห้ เเต่เขาไม่มีคำพูดปลอบโยนดีๆ ไม่มีเเม้เเต่อ้อมกอดที่อบอุ่นให้เเก่คนรัก สิ่งที่เขาเลือกที่จะทำเเละทำมาเกือบจะทุกครั้ง..คือการเดินหนี..เพราะถ้าขืนเขายังอยู่ต่อไปมีเเต่จะทำให้ทะเลาะกันหนักขึ้น ขอไปพักทำอารมณ์ให้เย็นลงเเล้วค่อยกับมาคุยกันอีกทีน่าจะดีกว่า


..เเต่การกระทำเหล่านั้น รู้มั้ย?ว่ามันเป็นการผลักไสให้คนที่รักกันมากๆทั้งสองคน ห่างกันมากขึ้น..


อีทึกมองเเผ่นหลังของคนรักที่กำลังจะเดินออกไปอย่างช้าๆ..เป็นอย่างนี้อีกเเล้วคุยกันยังไม่เข้าใจ คังอินก็จะเดินหนีเค้าไปอีกเเล้ว"คังอิน..อย่าเพิ่งไปได้มั้ย?"


ร่างหนาหยุดชะงักไปสักพักเมื่อได้ยินเสียงของคนรักพูด น้ำเสียงที่สั่นจนเเทบจะฟังไม่รู้เรื่อง เเต่เขาก็ยังเลือกที่จะเดินหนีไป เขาไม่ใช่คนอ่อนโยนที่จะต้องมานั่งปลอบใจ คนเเข็งกระด้างอย่างเขา..ถ้าจะรักใครเขาก็รักจริงถ้าพูดว่ารักก็คือรัก เเต่ไม่เคยเลยสักครั้งที่เขาจะได้รับความไว้วางใจจากคนรัก..ไม่เคยเลย


..คังอินนายเคยรักฉันบ้างหรือเปล่า?..


เสียงสะอื้นดังระงมไปทั่วห้องอีทึกเลือกที่จะอยู่ในห้องนอน ใบหน้าสวยซุกกับหมอนดวงตาหวานหาเเต่ตอนนี้มันดูช้ำเเละบวมมาก...เจ็บ เจ็บเหลือเกิน ใช่สิ..ฉันมันไม่ใช่ผู้หญิงน่ารักๆพวกนั้น..ไม่ใช่คนในสเปกของนาย เเต่ฉันก็รักนายรักมากจริงๆ


เคยคิดที่จะเลิกลา เคยคิดที่จะเเยกทาง เเต่ทุกครั้งที่จะพูดคำเหล่านั้น เขามักจะพูดอะไรไม่ออก คำพูดเหล่านั้นมันติดอยู่ที่ลำคอ..เขาไม่สามารถพูดมันออกมาได้ เพราะอะไร?..ก็เพราะว่าเขารักคนๆนี้มากเกินไป...รักมากกว่าตัวเอง


..ฉันรักนาย..


ร่างบางไม่รู้ตัวเลยว่าขณะที่เขากำลังร้องไห้เเทบจะขาดใจนั้น มีคนๆนึงที่เเอบดูอยู่ตรงประตูห้องนอนซึ่งคนๆนั้นก็เจ็บปวดไม่เเพ้กัน

 

หากเขาเป็นคังอิน..เขาจะไม่มีวันทำให้ร่างบางต้องเสียใจ ต้องร้องไห้อย่างนี้ เขาจะทะนุถนอมจะไม่มีทางทำให้คนรักต้องเสียใจ อยากจะเข้าไปปลอบ อยากจะเข้าไปกอด อยากจะเข้าไปดูเเล เเต่เค้าก็รู้ว่าตอนนี้อีทึกคงไม่อยากให้ใครเห็นตัวเองในสภาพเช่นนี้..


เเต่ในที่สุดเค้าก็เเพ้ใจตัวเองร่างสูงเดินเข้าไปในห้องนั้นอย่างช้าๆก่อนจะก้มลงนั่งที่ข้างๆเตียง


"คัง.."เสียงสะอื้นหายไปเมื่อนึกว่าคนที่เข้ามาเป็นคนรักของตน เเต่เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมาก็ต้องผิดหวังเมื่อคนๆนั้นเป็น"คิบอม"


อีทึกพยายามเช็ดน้ำตาที่ไหลออกเเต่ดูเหมือนยิ่งเช็ดมันจะยิ่งไหล ไม่อยากให้ใครเห็นเขาในสภาพนี้เลย..ไม่อยากให้ใครรู้ว่าเขามันอ่อนเเอเเค่ไหน"พี่ครับ..ผมไม่อยากเห็นน้ำตาพี่..เเต่ถ้าพี่อยากร้องผมก็มีไหล่เอาไว้ให้พี่ซบ"


"ฉันไม่ได้ร้องไห้สักหน่อย"พูดด้วยน้ำเสียงสั่นครือก่อนจะหันหน้าไปทางอื่น..ทำไมตอนที่เขากำลังอ่อนเเอ ตอนที่เขากำลังร้องไห้ ทำไมคนที่มาปลอบถึงไม่ใช่คนที่เขารัก ไม่ใช่คนที่เขาหวังเอาไว้..ถ้าหากตอนนี้เปลี่ยนคนตรงหน้าเป็นคังอินได้ เขาก็คงจะมีความสุขมากกว่านี้หลายล้านเท่า


คิบอมค่อยๆจับใบหน้าสวยให้หันมาอย่างทะนุถนอมก่อนที่เขาเช็ดน้ำตาให้ร่างบางด้วยความสงสาร ใบหน้าที่ปกติต้องยิ้มตลอดเวลาในตอนนี้กลับเหลือเเต่ใบหน้าเศร้าหมองไร้ชีวิตชีวา


ทำไม..คนที่อยากให้อยู่กับเราคอยปลอบใจคอยเช็ดน้ำตาให้ กลับไม่อยู่..นายไปอยู่ที่ไหน..คังอินตอนนี้นายอยู่ที่ไหน?


ร่างบางก้มหน้าลงเพื่อจะซ้อนน้ำตาที่กำลังจะไหลออกมาอีกครั้ง หยดน้ำตาไหลออกมาจากดวงตาสวยที่เเดงช้ำ คิบอมดึงอีทึกมากอดก่อนที่ร่างบางจะซุกหน้าลงกับไหล่หนาของเขาพร้อมกับปล่อยโฮออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่


อีทึกร้องไห้อยู่พักใหญ่ก่อนจะเผลอหลับไปอย่างอ่อนล้า..คิบอมค่อยดันตัวอีทึกให้นอนลงที่เตียงอย่างเบามือ ใช้นิ้วโป้งเช็ดน้ำตาให้กับร่างบางอีกครั้งก่อนจะลูบเเก้มใสนั้นด้วยความรัก


จะเป็นผมได้มั้ย?..ที่อยู่ดูเเลพี่ในยามที่เค้าคนนั้นไม่สนใจ
จะเป็นผมได้มั้ย?..ที่จะคอยเช็ดน้ำตาให้ในตอนที่พี่ร้องไห้
จะเป็นผมได้มั้ย?..ที่เป็นจะห่วงพี่ ห่วงใยพี่ในฐานะ'คนรัก'ไม่ใช่'น้องร่วมวง'
จะเป็นผมได้มั้ย?..ที่พี่จะรัก เเละ ผมจะมีสิทธิ์รักพี่ได้หรือเปล่า


หากเป็นไปได้..เขาอยากเป็นตัวเเทนของคังอิน ขอเเค่เป็นตัวเเทนเเค่นั้นเขาก็สุขใจเเล้ว..เป็นตัวเเทนถึงเเม้ว่าอีทึกจะไม่รักเขาเลยก็ตาม..ร่างบางจะเห็นเขาเป็นคังอินเขาก็ยอม ขอเเค่ได้ดูเเลอีทึกบ้าง คอยเช็ดน้ำตาในยามที่อีทึกไม่เหลือใคร ในเวลาที่คังอินไม่ต้องการ


..อีทึกมีค่าสำหรับเขาเสมอ..


คิบอมนั่งมองอีทึกเป็นเวลานาน มือเรียวกุมมือเล็กอย่างอ่อนโยน อยากให้คนที่นอนหลับอยู่ได้รู้ว่าไม่ว่ายังไง..เขาจะอยู่เคียงข้างเสมอ


..ไม่มีวันที่ผมจะทอดทิ้งพี่ไป..


หากเขาได้เป็นคนที่อีทึกรักสักนิด..เขาจะทำให้อีทึกเป็นคนที่โชคดีที่สุดในโลก จะทำให้อีทึกมีความสุข จะดูเเลปกป้อง จะคอยเช็ดน้ำตาในเวลาที่ล้มปลอบใจในเวลาที่ท้อ..เขาจะไม่ปล่อยให้อีทึกอยู่คนเดียวจะไม่ยอมให้อีทึกร้องไห้เพียงคนเดียวเป็นอันขาด


เขาจะทำให้อีทึกมีความสุข..


อาจจะดูโง่งมเเต่ถ้าลองรักใครมากๆสักคนหนึ่งเเล้วจะรู้ว่าสิ่งที่ทำเเค่นี้มันยังน้อยไป..สิ่งที่ปรารถนาเพียงอย่างเดียวก็คือทำอย่างไรก็ได้ให้คนที่เรารักมีความสุข

 

 

TBC

edit @ 10 Nov 2009 23:14:56 by SCoTYwILL$_KT

[Drabble] "Cat Or Duck And......" by Ewiil

posted on 15 Jun 2009 17:05 by scoteewil



Title : Cat Or Duck And......Money
Author : Ewiil
Paring : KangTeuk
Rating : PG-17
Author’s Note :ฟิครั่วๆ รั่วสุดๆ รั่วมากๆ รั่วจริงๆนะ รั่วสั้นๆ รั่วได้ใจ รั่วมากมาย รั่วตั้งใจ รั่วจังๆ รั่งจริงจัง



+++Cat Or Duck And......Money+++

จะมีใครโชคดีเหมือนคิมยองอุน ผู้ชายรูปหล่อซึ่งมีรายได้สูงที่สุดคนนึงในวง เเต่เงินจำนวนมากมายเหล่านั้น..เขาไม่ได้เก็บไว้เอง เพราะกลัวว่าจะใช้มันหมดภายในเวลาไม่กี่สัปดาห์


..เงินทั้งหมดเขาฝากไว้ที่หัวหน้าวงคนสวย..ที่นับวันจะยิ่งขี้หลงขี้ลืม เเต่ยองอุนก็รู้ว่าคนตาหวานจะต้องจดยอดเงินที่เป็นของเขาเอาไว้ วันนี้ร่างหนาจึงมาทวงเงินที่เป็นของเขาทั้งหมดคืน


ร่างเล็กเปิดตู้เซฟที่ปิดเเน่นหนาไว้ซะอย่างดี..ก่อนที่มือเรียวจะหยิบเงินจำนวนหนึ่งออกมา


"ฮยอง..ทำไมเงินของผมมันเหลือเเค่นี้"เสียงทุ้มโวยวาย เขาพอจะจำได้นะ..ว่าเงินที่ฝากไปมันเยอะกว่านี้


"ฉันจะไปรู้นายเหรอ? นายฝากฉันมาเท่าไรล่ะ"


"ผมไม่รู้ จำไม่ได้ ทำไมฮยองไม่จด"เมื่อยองอุนพูดจบ..ร่างเล็กก็เริ่มเบ้ปากออกอย่างขัดใจ ทำไมตัวเองไม่จำเอง ไม่จดเอง มันใช่หน้าที่เขาเหรอ? เเค่เก็บเงินเอาไว้ให้ก็บุญเท่าไรเเล้ว
"ไม่ต้องมาทำหน้าเป็นเป็ดเลย ไม่น่ารัก ไม่ให้อภัย ไม่ยกโทษให้ เอาเงินของผมคืนมาให้หมดเลย"


"กล้าว่าฉันไม่น่ารักเร๊อะ! คอยดูนะ ฉันจะไปชู้!"เสียงหวานบอกพลางเชิดหน้าไปทางอื่น ร่างหนาได้โอกาสจึงยื่นมือไปยังตู้เซฟเพื่อจะหยิบเงินที่อยู่ในนั่นมาให้หมด.."อย่ามายุ่งกับเงินของฉันนะ ไอ้อ้วน"


"มันเงินของผมต่างหาก"ยองอุนเถียง ร่างเล็กจึงรีบปิดตู้เซฟเเล้วดึงร่างหนาออกมาจากห้อง"ฮยอง..เอาเงินของผมไปทำไม เอาคืนมาเดี๋ยวนี้นะ ฮยองขี้ขโมย"


"ฉันไม่ได้ขโมยสักหน่อย ยอมรับก็ได้ว่าฉันลืมไปเเล้วว่านายฝากไว้เท่าไหร่ ถ้านายจำได้ก็บอกมาสิ"เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเริ่มโมโหนิดๆ คนตาหวานก็เริ่มเปลี่ยนโหมดมาเป็นลูกเเมวขี้อ้อน พูดจาหวานๆใส่"ยองอุน..เรื่องเงินช่างมันเถอะนะ เดี๋ยวปาร์คจองซูคนนี้จะเลี้ยงดูนายเอง"



"ลูกเเมวผสมเป็ดอย่างฮยองนี่นะ จะมาดูเเลผม"


"ฉันดูเเลได้เเล้วกัน ฉันเป็นฮยองผู้สูงส่ง เเละเป็นหัวหน้าวงของนายเชียวนะ"จองซูพูดพลางชี้หน้าตาตี๋ๆ เเก้มยุ้ยๆอ้วนๆของคนรัก เเยกเขี้ยวขู่เป็นเเมวฟ่อๆ ก่อนจะขวนเข้าที่ลำเเขนหนา"อย่ามาดูถูกฉันนะ..บอกว่าจะเลี้ยงดูนายก็จะเลี้ยงสิ พูดไม่รู้เรื่อง"


คิมยองอุนจะต้องนอนไม่หลับเเน่ๆหากจะให้ร่างเล็กนี่มาดูเเล
.."ตัวก็เล็ก เอวก็บาง หน้าก็สวย ผิวก็เนียน นิสัยเดี๋ยวก็เเมวบางทีก็เป็ดอย่างฮยอง ผมสิจะต้องดูเเล"


"อะไรเล่า...ฉันเป็นฮยองของนาย ห่างจากนายตั้ง2ปี"คนตาสวยไม่ยอมเเพ้เถียงอย่างเอาเป็นเอาตาย ปากก็เบะออกมาเมื่อเห็นยองอุนส่ายหน้าอย่างขบขัน


"ทำปากเป็นเป็ดอีกเเล้ว"พูดพลางเอื้อมมือคว้าเอวบางๆมากอดรักเสียเเน่น จองซูหันไปค้อนขวับมองใบหน้าหล่อๆตาขวาง"..ไม่พอใจก็กลายร่างเป็นเเมว"


"ไอ้อ้วน"


"ผมอ้วนเเล้งฮยองรักมั้ยล่ะ?"


"ไม่รักเว้ย!"จองซูพูดพร้อมกับทุบอกอีกฝ่ายอย่างหมั่นไส้


"งั้นเอาเงินผมคืนมา"


"บอกว่าไม่ได้เอาไป เเต่ฉันจำไม่ได้ว่านายฝากไว้เท่าไหร่?"เเก้มเนียนอมลมเเล้วค่อยๆปล่อยออกมาที่รูหูร่างหนา มือเรียวโอบคออีกฝ่านเเล้วซุกใบหน้าไว้ที่อกเเกร่งอย่างออดอ้อน"เอาน่า..ฉันดูเเลนายได้ ไม่ต้องห่วง"


"โอเคๆ ผมยอมให้พี่ดูเเลผม เอาไปทั้งหัวใจเลยนะ"ยองอุนกอดเอวร่างเล็กเอาไว้เเน่น ปลายจมูกโด่งสูดกลิ่นหอมจากเส้นผมนุ่มเต็มปอดอย่างชื่นใจ


"ได้อยู่เเล้วว..คิกๆ"เสียงหัวเราะดังร่าพร้อมกับร่างหนาที่ก้มหน้าลงมาฉวยความหวานจากริมฝีปาก...



ความสุขที่ได้จากรอยยิ้มเเละเสียงหัวเราะ มาช่วยกันลุ้นดีกว่านะว่า..พรุ่งนี้หรือวันต่อๆไป จองซูจะเป็นเเมวหรือเป็ดเพื่อออดอ้อนยองอุนกันเเน่!


tHe End


บอกเเล้วว่ามันรั่ว เเต่งเเก้เครียดในการอ่านหนังสือ ทำการบ้าน ใช้เวลาในการเเต่งเร็วมากๆๆ ชอบไม่ชอบก็เม้นด่า?กันได้นะคะ จ๊วบบ เรื่องหลักนี่อีกไม่นานเกินรออ สัญญา